Bi kahve?

Bi kahve deyip geçmemek lazım. İşte yine ders sonrası çıktık. Wp diye bi mekan var. Dedik oraya gidelim. Bindik otobüse 10 kişi falanız. Bu geldi yanıma oturdu. Sence de konuşacak çok şeyimiz birikmedi mi dedi, evet öyle dedim. Ve ne kadar gerçekçi gelir bilmem, o gün ailemden tutun da arkadaşlarıma bile söyleyemediğim bi olayı buna anlattım. Zaten ben psikoloğa gittiğin gün böyle biseyin olduğunu tahmin etmistim dedi. Ben normalde insanların baslarından gecen herhangi bi anılarını anlatırken genelde onları dinliyormus gibi yapıp dinlemem, sıkılırım çünkü. Fakat inanır mısınız o gün yol boyunca bana staj anılarını anlattı ve içimden bir kere bile 'öf sussa keşke artık' demedim. Onu dinlemeyi, hayat görüşlerindeki gerçekçi yönünü çok seviyorum. Özellikle de tutamayacağı sözler vermemesini. Neyse geldik WP'ye, kahveler söylendi. Benim en yakın arkadaşım da, bunun yakın arkadaşıyla konuşuyor. 4'lü takılma durumuna gelicez 1 haftaya, haberimiz yok. Neyse.. O gün cafe de otururken gözlerindeki bi acıyı fark ettim. Böyle o acı yıllardır onda var ama sanki kimseye belli etmemek için çabalıyor gibi. Bilirsiniz, içten olmayan ama samimi kahkahaları. Ondada böyle birşey vardı işte. Gözlerinden girip, kalbine dokunmayı 'acılarımız bile ortak seninle' demeyi çok istedim. Ama sadece 'seni anlayabiliyorum' demekle yetindim. Gerçekten anlayabildiğimi hissetmiş miydi bilmiyorum. Zaman .. :)