Biliyor musun sevgilim?

Seni ilk gördüğüm an da benim için 'öylesine' biri olmıcağını anlamıştım. Farklı bir histi, sanki yıllardır seni tanıyor gibiydim. Neleri sevdiğinden tutta, nelerden nefret ettiğine kadar. Kokun.. O kadar eşsizdi ki. Anlatması güç, kelimeleri bulmak zor. Hatırlar mısın bilmem eklemek gerekirse ben hiç unutmadım. Konuşmaya başladığımız ilk gün beni benden bile iyi tanıdığını, karanlıktan beni çektiğinde sana ihtiyacım olucağını ve gittiğin gün ise aslında güneşe ihtiyacım olmadığını anlıcağımı söylemiştin. Şu cümleleri okurken bile beyniniz yandı değil mi? Benimde.. Neden yazıyorsun diye sorulduğunda da çok sevdiğim bir günlük yazarının sözünü eklemeden geçmek istemiyorum. "Yaşarken zordu, yazmak ise rahatlatıcı.." Asıl hikaye şimdi başlıyor..